Karta weterana

zamkowy

15 pal

-

# 13 II 1936 - 20 IX 1937 - w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej na stanowisku zamkowego baterii płaskonośnej w 17 pułku artylerii lekkiej w Gnieźnie, ul. Wrzesińska (awansowany na stopień bombardiera);
# od 23 III 1939 - na 10-tygodniowych ćwiczeniach żołnierzy rezerwy w 15 pułku artylerii lekkiej w Bydgoszczy;
# 24 VIII 1939 - zmobilizowany do 15 pal;

Państwowa Odznaka Sportowa, odznaka pamiątkowa 17 Pułku Artylerii Lekkiej, krzyż pamiątkowy 3 Dywizji Strzelców Karpackich, Krzyż Walecznych, Odznaka za Rany i Kontuzje, Medal "Za udział w wojnie obronnej 1939", Italy Star (Gwiazda Włoch), 1939-1945 Star (Gwiazda za wojnę 1939-1945), Defence Medal (Medal Obrony)

wraz z 15 pal; cały szlak bojowy jednostki od walk w okolicach Bydgoszczy, przez bitwę nad Bzurą i boje odwrotowe w Puszczy Kampinoskiej po obronę Warszawy; 27 IX - wzięty do niewoli niemieckiej

19-7-2001

Bydgoszcz

Inne

-

Nie

-

Władysław Popek urodził się 10 maja 1915 roku w Niechanowie w powiecie Gniezno jako syn Wojciecha Popka i Józefy z Marchwickich. Od 13 lutego 1936 do 20 września 1937 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową na stanowisku zamkowego w baterii płaskonośnej w 17 Pułku Artylerii Lekkiej w Gnieźnie, początkowo w stopniu kanoniera, następnie - bombardiera. Od 23 marca 1939 roku uczestniczył w 10-tygodniowych ćwiczeniach żołnierzy rezerwy w 15 Wielkopolskim Pułku Artylerii Lekkiej w Bydgoszczy. 24 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany do 15 pal, w szeregach którego wziął udział w kampanii wrześniowej. Odbył cały szlak bojowy tejże jednostki, począwszy od walk w okolicach Bydgoszczy, przez bitwę nad Bzurą i boje odwrotowe w Puszczy Kampinoskiej, na obronie Warszawy kończąc. 27 września został wzięty do niewoli niemieckiej. W latach późniejszych służył na stanowisku dowódcy drużyny strzeleckiej w 1 Batalionie Strzelców Karpackich 1 Brygady Strzelców Karpackich 3 Dywizji Strzelców Karpackich ze składu II Korpusu Polskiego dowodzonego przez gen. dyw. Władysława Andersa. Odbył kampanię włoską 1944-1945 roku, walcząc m.in. o Monte Cassino, Bolonię i Ankonę. Po odniesieniu ciężkich ran nad rzeką Senio trafił do szpitala w Neapolu. Powróciwszy do macierzystej jednostki, uczestniczył w dalszych bojach. Po zakończeniu II wojny światowej przebywał na terenie Włoch, a następnie w Wielkiej Brytanii. 24 kwietnia 1946 roku został zdemobilizowany i drogą morską przybył do Polski, gdzie 25 maja tego samego roku zameldował się w punkcie przyjęcia Gdańsk Port, skąd skierowano go do obozu przejściowego. Po powrocie do Bydgoszczy był wielokrotnie szykanowany jako były "andersowiec". Znajdując zatrudnienie w Państwowej Straży Pożarnej przy Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego w Bydgoszczy, pracował tamże do końca lat 70., kiedy odszedł na emeryturę. Jednocześnie był czynnym działaczem koła środowiskowego 15 pal w Bydgoszczy. W życiu prywatnym był żonaty z Wandą z Majchrzaków, z którą miał dwójkę dzieci: Wojciecha (ur. 1940) i Bronisławę (ur. 1947). Zmarł 19 lipca 2001 roku w Bydgoszczy. Na jego pogrzebie obecni byli m.in. żyjący jeszcze wówczas kombatanci 15 pal.

-

-

Archiwum rodzinne / rodzinna tradycja (zebr. Maciej Derengowski).

-